Dat kan soms heel prettig zijn maar soms haalt de tijd je in en dat kan wat minder prettig zijn.
In Kenia past men het begrip 'rubber time' vaak genoeg toe en ik ben er ook aan gewend dat als je een afspraak maakt, je niet altijd volgens de planning te werk gaat. Ik vind die rubberen tijd heel prettig eerlijk gezegd. De rubberen tijd maakt de dag langer maar op de lange termijn merk ik dat die rubberen tijd mij heeft ingehaald.
Ik heb nog maar een maand aan onderzoek te gaan en dan is het antropologische feest alweer voorbij. Daarna twee weken met Mam en Marit naar Ethiopie en dan op huis aan.
Het lijkt nu net alsof ik al bijna thuiskom dat is niet zo. Maar ik moet zeggen dat het beresnel is gegaan allemaal.
Genoeg over tijd.
Deze week zijn we naar Nairobi geweest voor een kleine break van het onderzoek en voor het verlengen van ons visum (ook niet onbelangrijk).
Nairobi is groot, riekend, levendig en Keniaans. De clubs zijn hip, upcoming en er wordt old school R&B gedraaid, billen keihard geschud en er loopt overal wel iemand rond die op een of andere rapper of zanger lijkt. Ik ben tot nu toe: Mario, Ne-Yo, Ja Rule en Usher tegen het lijf gelopen.
Niet dat ze op die artiesten willen lijken maar het is gewoon zo.
Verder zijn er erg veel prostituees, mensen in zakenkleding en fried chicken.
Nu zijn we weer terug naar Amboseli en dat betekent terug naar het onderzoek. Morgen begin ik weer aan de interviews en het bezoeken van de bomas. Ik wil in totaal nog een stuk of 20 mensen interviewen en een aantal surveys moeten nog worden gedaan, dus ik heb mijn handen vol aan Amboseli.
Ik ben er klaar voor om nog een maand hard te werken en langzaam afscheid te nemen van de mensen en het land dat ik hier heb ontmoet. Het wordt niet makkelijk. Willie heeft hier zeer goeie vrienden gemaakt.
Vorige week werd ik uitgenodigd om naar de besnijdenis ceremonie te gaan van twee jongens. De regio waar het plaatsvond heet Endonyo. Mijn vriend Daniel zei dat ik mee moest gaan dansen met de vrouwen die aan het zingen en dansen waren.
Ik dacht 'noooouuuu, ik wacht hier wel even'.
Ik nam een aantal foto's en leunde tegen een huis aan in de boma (huisjes gemaakt van cow dung, koeienstront klinkt vies, as en water). Terwijl ik foto's aan het maken was hoorde ik een stem:
'Madame!Madame!'
Het geluid kwam uit het huisje maar ik begreep eerst niet zo goed waar ik moest kijken totdat ik links van mijn hoofd een klein gat in de muur zag (raampje) met twee jongens erachter. Of het de twee besneden jongens waren weet ik niet maar ze waren in het huisje waar een besneden jongen in zou moeten zitten. Het huisje was namelijk gemarkeerd met een grote tak van een boom aan de voorkant.
'Let us see the pictures'
'Ajollo!'
Wat correct vertaalt betekent: 'I know this' of 'Ik weet' :)
Na de dans te hebben afgerond bij het eerste huisje gingen de vrouwen door naar het tweede huis waar de andere jongen zou moeten zijn. Ze dansten en zongen in een halve cirkel voor het huis. Waarna ze op een gegeven moment ophielden en er viel een stilte. Een aantal oudere vrouwe waren aan het praten en ik verstond alleen het woord 'mzungu'. Hetgeen blanke betekent. Dat moest ik zijn...volgens mij. Vervolgens waren er een tiental ogen die mij lachend aankeken.
OK.
Ze wilden klaarblijkelijk dat ik mee ging dansen. Kijk, en dan komt er een moment waarop je geen nee meer kan zeggen. IK MOEST DANSEN.
Dus Willemijn stiefelt naar de vrouw die haar hand uitstrekt en vervolgens gaan de vrouwen zingen. Heel hoog, schel en mooi. En ja...dan ga je hopsen. Want dat is het feitelijk. Hopsen en zingen. Nou dat laatste kan ik normaliter wel maar niet in Maasai. Helaas pindakaas. Ik kan nu een zin. Maar dat is achteraf gepraat.
Het was, ondanks het feit dat ik er niks van bakte, heel erg indrukwekkend en mooi. Mooi omdat het gewoon Willemijn en Maasai vrouwen waren. Er was niemand in die kring die engels kon praten. We communiceerden voor zover dat mogelijk was met glimlachen en swahili. Maar het was zo goed om gewoon samen te zijn zonder dat je iets hoeft te zeggen. We hebben keihard gelachen en ik heb echt geprobeerd mee te dansen en dat werd gewaardeerd. Waarschijnlijk hebben ze achteraf nog dagen gelachen om mijn dans maar dat mag.
Willie is nou eenmaal grappig, zij het in Wageningen, Amsterdam of Kenia.
Als ik nou heel hard werk en zorg dat ik een Master onderzoek hier kan doen dan kan ik terug naar die vrouwen en laten zien dat ik, mits onder begeleiding, wel degelijk kan dansen.
In Kenia past men het begrip 'rubber time' vaak genoeg toe en ik ben er ook aan gewend dat als je een afspraak maakt, je niet altijd volgens de planning te werk gaat. Ik vind die rubberen tijd heel prettig eerlijk gezegd. De rubberen tijd maakt de dag langer maar op de lange termijn merk ik dat die rubberen tijd mij heeft ingehaald.
Ik heb nog maar een maand aan onderzoek te gaan en dan is het antropologische feest alweer voorbij. Daarna twee weken met Mam en Marit naar Ethiopie en dan op huis aan.
Het lijkt nu net alsof ik al bijna thuiskom dat is niet zo. Maar ik moet zeggen dat het beresnel is gegaan allemaal.
Genoeg over tijd.
Deze week zijn we naar Nairobi geweest voor een kleine break van het onderzoek en voor het verlengen van ons visum (ook niet onbelangrijk).
Nairobi is groot, riekend, levendig en Keniaans. De clubs zijn hip, upcoming en er wordt old school R&B gedraaid, billen keihard geschud en er loopt overal wel iemand rond die op een of andere rapper of zanger lijkt. Ik ben tot nu toe: Mario, Ne-Yo, Ja Rule en Usher tegen het lijf gelopen.
Niet dat ze op die artiesten willen lijken maar het is gewoon zo.
Verder zijn er erg veel prostituees, mensen in zakenkleding en fried chicken.
Nu zijn we weer terug naar Amboseli en dat betekent terug naar het onderzoek. Morgen begin ik weer aan de interviews en het bezoeken van de bomas. Ik wil in totaal nog een stuk of 20 mensen interviewen en een aantal surveys moeten nog worden gedaan, dus ik heb mijn handen vol aan Amboseli.
Ik ben er klaar voor om nog een maand hard te werken en langzaam afscheid te nemen van de mensen en het land dat ik hier heb ontmoet. Het wordt niet makkelijk. Willie heeft hier zeer goeie vrienden gemaakt.
Vorige week werd ik uitgenodigd om naar de besnijdenis ceremonie te gaan van twee jongens. De regio waar het plaatsvond heet Endonyo. Mijn vriend Daniel zei dat ik mee moest gaan dansen met de vrouwen die aan het zingen en dansen waren.
Ik dacht 'noooouuuu, ik wacht hier wel even'.
Ik nam een aantal foto's en leunde tegen een huis aan in de boma (huisjes gemaakt van cow dung, koeienstront klinkt vies, as en water). Terwijl ik foto's aan het maken was hoorde ik een stem:
'Madame!Madame!'
Het geluid kwam uit het huisje maar ik begreep eerst niet zo goed waar ik moest kijken totdat ik links van mijn hoofd een klein gat in de muur zag (raampje) met twee jongens erachter. Of het de twee besneden jongens waren weet ik niet maar ze waren in het huisje waar een besneden jongen in zou moeten zitten. Het huisje was namelijk gemarkeerd met een grote tak van een boom aan de voorkant.
'Let us see the pictures'
'Ajollo!'
Wat correct vertaalt betekent: 'I know this' of 'Ik weet' :)
Na de dans te hebben afgerond bij het eerste huisje gingen de vrouwen door naar het tweede huis waar de andere jongen zou moeten zijn. Ze dansten en zongen in een halve cirkel voor het huis. Waarna ze op een gegeven moment ophielden en er viel een stilte. Een aantal oudere vrouwe waren aan het praten en ik verstond alleen het woord 'mzungu'. Hetgeen blanke betekent. Dat moest ik zijn...volgens mij. Vervolgens waren er een tiental ogen die mij lachend aankeken.
OK.
Ze wilden klaarblijkelijk dat ik mee ging dansen. Kijk, en dan komt er een moment waarop je geen nee meer kan zeggen. IK MOEST DANSEN.
Dus Willemijn stiefelt naar de vrouw die haar hand uitstrekt en vervolgens gaan de vrouwen zingen. Heel hoog, schel en mooi. En ja...dan ga je hopsen. Want dat is het feitelijk. Hopsen en zingen. Nou dat laatste kan ik normaliter wel maar niet in Maasai. Helaas pindakaas. Ik kan nu een zin. Maar dat is achteraf gepraat.
Het was, ondanks het feit dat ik er niks van bakte, heel erg indrukwekkend en mooi. Mooi omdat het gewoon Willemijn en Maasai vrouwen waren. Er was niemand in die kring die engels kon praten. We communiceerden voor zover dat mogelijk was met glimlachen en swahili. Maar het was zo goed om gewoon samen te zijn zonder dat je iets hoeft te zeggen. We hebben keihard gelachen en ik heb echt geprobeerd mee te dansen en dat werd gewaardeerd. Waarschijnlijk hebben ze achteraf nog dagen gelachen om mijn dans maar dat mag.
Willie is nou eenmaal grappig, zij het in Wageningen, Amsterdam of Kenia.
Als ik nou heel hard werk en zorg dat ik een Master onderzoek hier kan doen dan kan ik terug naar die vrouwen en laten zien dat ik, mits onder begeleiding, wel degelijk kan dansen.
