Feel at Kenya

Middenin het onderzoek zitten we. De hardcore interviews zijn echt begonnen en ik begin steeds meer de omvang van het probleem te zien.

Als ik in Nederland ben ga ik alles in kaart brengen. De boel analyseren.

De leeuwen zijn nog steeds in het park. Het aantal aanvallen van predators (dus ook hyenas, cheetah en jakhalzen) is heel erg toegenomen dus het is gezellig hier wat betreft aangevallen vee.

Ook de extreme droogte begint zijn tol te eisen. De dieren in het park beginnen er ook erg mager uit te zien. De regen moet snel komen.

Mijn telefoon begaf het eerder deze week en blijkbaar kon ik hem laten maken in een klein dorpje/shopping centre verderop. Ik ben met de motor (jawel), de Verification officer en mijn tolk daarheen gegaan om mijn telefoon af te leveren in een donker hok met luide muziek en eind van de middag was het gefixed!

Om de tijd te doden zijn we even wat gaan drinken in een klein barretje ernaast en daar kwamen we Lucy Wamboi tegen. Allereerst dacht ik dat het een heel gezellig en lekker ruikende dame was.

Totdat ze ietwat onhandig voor ons langsliep en luidkeels de volgende legendarische woorden zei:

'Feel at...Kenya!'

Waarop ik haar afwachtend aankeek en zei:

'Home'.

'Yes, I mean at home! Feel at home!'

5 minuten later liep ze weer langs en jawel:

'Feel at Kenya!'

Ze heeft dronken nummers met mij uitgewisseld. Waarom zal niemand ooit te weten komen denk ik. Misschien omdat we toen gewoon even vrienden waren.

De sterke parfum geur veranderde in een alcohollucht en het dronken kwartje viel...Lucy had een beetje teveel gedronken.
Willie was aan de Fanta dus ik wist heel goed dat 'feel at Kenya' hetzelfde betekende als 'feel at home'. En misschien is het nu ook wel een beetje zo...Kenia is nu even thuis.

Very cheesy maar wel waar.